FOTO'S ANGKOR WAT EN OMGEVING

NOG EEN PAAR WEETJES

• Het monopolie van de guesthouses :

Elke bezoeker van een guesthouse kan er niet naast kijken: uw guesthouse kan alles voor u : vervoer regelen, tuktuk-service, fietsverhuurdienst, laundry, internet, eten, ... Het is dus niet nodig om voor deze diensten op een ander te gaan. Op deze manier proberen zij al de opbrengsten van het toerisme naar zich toe te trekken. Ze reageren verontwaardigd als je niet van hun diensten gebruik maakt. Bovendien bieden ze deze diensten soms duurder aan waardoor ze nog eens extra winst maken. Het is dus voor een kleine zelfstandige extra moeilijk om van toerisme te leven. Of je moet je aansluiten bij een guesthouse, bijvoorbeeld als tuktukdriver. Ze moeten dan wel commissie betalen aan het guesthouse of ze krijgen een loontje (mega onderbetaald) + kost en inwoon (buiten, onder een muskietennet). Diegene die niet aangesloten zijn bij een guesthouse, verzamelen zich op straat, voor marktjes, cafeetjes, ... en vragen continu : Sir, you need tuktuk, where do you go?

• Nationale sport :

In Laos was badminton de meest beoefende sport, hier is het volleybal. In elk straatje vind je wel ergens een net, soms zelfs tussen de velden, waarop dan in de late namiddag volley wordt gespeeld. Je ziet altijd groepjes mannen spelen. Hebben tot nu toe nog geen vrouwen zien volleyballen. Soms wordt er ook voor geld gespeeld.

• Het rijgedrag van de Cambodjanen :

De cambodjanen hebben geen regels of passen ze niet toe. Ze rijden overal. Een rood licht is er om door te rijden zeker 's avonds. Een drukke Cambodjaanse straat oversteken, kan dus eventjes duren. Brommers rijden niet enkel rechts van de auto, maar soms is een auto ingesloten tussen de voorbijrijdende brommers. Met de auto hier rijden, is niet aan te raden. We hebben al een paar ongelukken gezien. Vluchtmisdrijf is hier de geldende regel. Bijvoorbeeld : een brommer rijdt tegen een auto, kijkt effen of hijzelf geen schade heeft en rijdt dan gewoon verder of een wagen die achteruit rijdt en een tuktuk in zijn geheel omver duwt en gewoon weer verder rijdt zonder te checken of er iets aan de tuktuk is.

• De tafelmanieren van de Cambodjanen :

De cambodjanen hebben in de ogen van de Westerse toeristen geen tafelmanieren. Onder de tafels van locals vind je servietten, beentjes van kip, stukjes schil van fruit, lege blikjes drank, .... Alles wat op de tafel in hun weg ligt, vliegt op de grond. Hier in Battambang is er zelfs al een restaurant waar onder elke tafel een vuilbakje staat en dan nog gooien ze alles er naast.

VAN SIEM REAP NAAR BATTAMBANG

Van Siem Reap namen we vrijdag de bus naar Battambang. Normaal vertrokken we al om 8u30 met de bus, maar in het guesthouse waren ze vergeten ons ticket te reserveren. Gelukkig was er nog plaats op die van 9u30. We zaten maar met 3 buitenlanders op de bus. De national 6 is tussen Siem Reap en Sisophon een aarde weg met grote kuilen waar men volop aan het werk is om hiervan een geasfalteerde weg te maken met betonnen bruggen over de waterlopen naar de rijstvelden. In ons reisboek staat dat deze bruggen vroeger in hout waren en dat bewoners van de omliggende dorpen soms houten planken van de bruggen namen zodat de bussen of auto's eerst moesten betalen om de planken terug te leggen.

Na een hobbelige rit van 6u kwamen we aan in Battambang. We zijn ingecheckt in de Royal Hotel niet ver van de centrale markt. Deze voormiddag hebben we al een kookcursus gevolgd. We kunnen nu Amok fish, Chicken Laklok en Spicy beef salad maken. Hier in de buurt is een restaurantje waar ze alle soorten fruitshakes maken die je je maar kan inbeelden. Ze hebben een heel uitgebreide kaart waardoor het niet altijd makkelijk is om te kiezen en we geneigd zijn om regelmatig terug te keren, kwestie van alles eens te kunnen proberen :o).

Bij deze hebben we weer zin gekregen in een fruitshake en voelen we ons genoodzaakt dit verslag te beeindigen.

Familie, vriendjes en vriendinnetjes, allemaal een heel fijn weekend.

Groetjes,

Sophie en Bart

 Vele toeristen komen naar Cambodja om de tempels van Angkor Wat te bezoeken. Deze behoren tot de 7 Wereldwonderen en terecht. Angkor Wat is enerzijds de naam van het tempelcomplex en anderzijds ook de naam van de beroemste tempel van het complex. Wij hebben 3 dagen uitgetrokken om een heel deel van de tempels te bezoeken. Bij de ticketverkoop heb je de keuze uit een pass van 1 dag, 3 dagen of 1 week. Een dag is echt wel tekort. De tempels liggen verspreid over een enorm terrein en daarom is het nodig om een tuktuk met driver te huren, telkens voor een hele dag.

We zijn dan wel met vakantie, maar de voorbije dagen stond de wekker steeds tussen 5u en 6u. Enerzijds om de zonsopgang van in Angkor Wat te kunnen bekijken, maar ook omdat gezien de hoge temperaturen hier, het aangenamer is om de tempels 's morgens tussen 7u en 11u en na 15u te bezoeken.

Alhoewel je op het eerste zicht zou kunnen zeggen dat de verschillende tempels allemaal op elkaar lijken, zijn ze toch zo verschillend. De mooiste uitkiezen, is dus geen makkelijke klus. Sommige vallen op omwille van de locatie, omdat ze voor een stuk nog overwoekerd zijn door jungle, omdat ze prachtige bas-reliefs bezitten, omdat na al die jaren nog zoveel van intact is gebleven, ....

In Angkor Wat wordt je geconfronteerd met meer dan enkel de pracht van de tempels. Een hele resem souvenierswinkeltjes en eetstalletjes met telkens hardnekkige verkoopsters of kinderen die van zodra je een tempel in of uit wilt, telkens met bijna 10 personen op je afkomen om hun waren aan te prijzen : Madame, you wanna have a look, beautiful scarfs, only 1 dollar. Dan zeg je vriendelijk: nee bedankt en dan zeggen zei : you buy one after you visit the temple. You come to me. I saw you first. I will remember you en dan herhaal je opnieuw nee bedankt en dan beginnen ze opnieuw. Have a look please, only 1 dollar. Je moet bijna vluchten in de tempel wil je daaraan ontsnappen. Voor hun aandringen en hopeloze toon is natuurlijk een reden. Elke eigenaar van een stalletje moet aan de overheid een aanzienlijke commissie betalen om daar te mogen staan. Sommige toeristen vragen zich af waar al het geld naartoe gaat.

Om de tempels te bezoeken kan je best in Siem Reap verblijven. De wijk rond de oude markt heeft een heel hoog Luang Prabang-gehalte (stad in Laos). Veel koloniale gebouwen, trendy bars en restaurants. Alles om het de toeristen naar hun zin te maken. Een eindje buiten die wijk op Road 6 ontdekte wij het cafe/ restaurant The Silk Lounge, een klein super gezellig familiebedrijfje. De eigenaars bedachte zelf de inrichting, de leuke zitbanken met de vele kussens om zich in te nestelen, ... Een van de eigenaars vertelde ons hoe moeilijk het is om als kleine horecazaak te overleven in Siem Reap. Buitenlanders bezitten de meeste grote hotels (vooral Koreanen en Japanners). Ze kopen de beste gronden op, plaatsen er grote hotels neer en laten de Cambodjanen aan hongerlonen voor hen werken. Cambodja kent geen systeem van minimumloon of vakantie op zaterdagen of zondagen (enkel voor overheidspersoneel). De personen die in The Silk Lounge werken doen dit om hun broers en zussen de kans te geven om naar school te gaan. De lonen van de leraren in publieke scholen wijn heel laag. Daarom vragen sommige leerkrachten geld aan hun leerlingen om les te geven. Aangezien zij uit een arme familie kwamen en niet altijd konden betalen, moesten ze klusjes doen voor de leerkrachten, bijvoorbeeld : de nagels knippen van de leerkracht, de leerkracht een massage geven, fotokopies maken van de cursussen, ... Moest je ooit in Siem Reap zijn, ga dan zeker langs in The Silk Lounge, National Road 6, phone : 012/174 61 50

Tijdens ons verblijf in Siem Reap hebben we ook kennis gemaakt met Nadia en Stef. Nadia is een ex-collega van Els en werkt nu voor VVOB in Siem Reap waar ze een ICT - project begeleidt in het plaatselijk Provincial Teacher Training Center. Stef werkt als vrijwilliger bij Handicap International. Wij hebben in het centrum kunnen kijken naar het door Stef opnieuw ingerichte informatiecentrum en wij hebben kunnen constateren dat her er wreed goed uitziet. Nadia en Stef nog eens bedankt voor de fijne avonden, vergeet niet augustus Maanrock of voor een uitgebreide maaltijd :o) in de Pareipoelstraat. We hebben gisteren nog een adreske gekregen bij wie je terecht kan voor meubels. Het is ne fransman die verschillende goede meubelmakers in en rond Siem Reap kent : Frederic Bession, fbession@yahoo.com, telefoon : 092/122 984 (we konden het ons niet laten en zijn gisteren nog in The Silk Lounge gepasseerd om afscheid te nemen).

Morgen zullen we proberen van nog enkele foto's op onze blog te posten en nog een paar weetjes op te schrijven.

Groetjes, veel liefs,

Sophie en Bart