BATTAMBANG

Na de kookcursus en natuurlijk de heerlijke shakes hebben we Battambang voor een stukje te voet verkend. Battambang is een rustig provinciestadje waar geen enorme bouwwerken staan die kunnen worden bezocht. Een standbeeld zijn we toch van naderbij gaan bekijken. In de buurt van het huis van de gouverneur staat een enorme naga gemaakt uit  stukken van wapens en oorlogsmunitie. Het beeld is gemaakt door een paar Japanse kunstenaars en mensen uit Battambang als symbool voor de vrede.

Die avond beslisten we om de dag erna het platteland te verkennen, opnieuw achterop een brommer zoals in Banlung. Op onze planning : bezoek aan de Killing Caves, Wat Banan, een rit op de bamboetrein en een tempel met een aanzienljike populatie vleermuizen.

De driver van Sophie sprak vloeiend Engels en zelfs een paar woorden Nederlands, die hij van toeristen had geleerd. Zijne bebber stond niet stil en hij vertelde dan ook nog eens de strafste verhalen die denken we, met een korreltje zout moet worden genomen. De driver van Bart was heel wat zwijgzamer. Die ochtend voor we vertrokken, heeft het ongeveer 1u geregend. Toen we op het punt stonden te vertrekken, begon het opnieuw stilletjes te druppelen. Uit voorzorg kochten we een k-wayke = een dun ponchoke in kanariegeel en barbieroze voor maar 0,5 dollar = niet om aan te zien. Na een 20-tal minuutjes verlaten we de geasfalteerde weg richting eerste tempel met Killing Cave. Alhoewel het niet veel dan 1 uur had geregend, waren sommige aardewegen veranderd in glijbanen. Vooral diegenen waar vrachtwagens en 4x4 op hadden gereden, waren voorzien van putten waar het water in bleef staan, waardoor alles errond lekker modderig was. Stapvoets kwamen we vooruit. De drivers moesten constant met hun voeten de brommer in evenwicht houden. Telkens we voorstelden om een stukje te voet verder te gaan, wuifden ze dat weg tot Bart zijn driver zo hard wegglijd dat Bart eraf viel in de modder :o). Geen erg, ze stonden zo goed als stil, dus geen blessures enkel modderplekken op kleren en zak. De tempel op de berg waar we als eerste stoppen, werd gebruikt als gevangenis door de Rode Khmer. In een naburige grot, in het Cambodjaans "punishment caves" genoemd, werden mensen gefolterd en na executie in de grot geworpen. Kinderen en babies werden dikwijls levend de grot in gegooid waarna velen tussen de lijkjes van hun lotgenoten hulpeloos door gebroken armen of benen, van de honger omkwamen. Gruwelijk.

Daarna ging het naar Wat Banan, een tempel in de vorm van ... Neenee, geen banaan. Wel een tempel die veel gelijkenissen toont met de eerste tempels van Angkor Wat. Om de tempel te bezoeken, moeten we eerst 350 treden beklimmen. Na deze tempel bezoeken we een andere tempel. Niet zo zeer omwille van het bouwwerk, maar wel voor de aanwezigheid van honderden vruchten etende vleermuizen. Normaal eten Cambodjanen vleermuizen, maar monniken mogen geen dieren doden dus vinden de vleermuizen op het domein van de tempel een veilig onderkomen. Onze gids kon het zich niet laten om de beesten een beetje op te jagen. Hierdoor zagen we de vleermuizen vliegen. Het waren enorme beesten met een spanwijdte van 60 a 70 centimeter. Na de tempels was het de beurt aan de grootste attractie van de dag, een rit op de bamboetrein, het lokale pretparkgevoel. Zittend op een platform van bamboehout met daaronder de wielen van een smalspoortrein en voortgedreven door een bezinemotor de grootte van een grasmachinemotor. Er is maar 1 spoor. Als er tegenliggers zijn, moet de lichtste alles van het spoor halen en de andere doorlaten. Wij hadden geluk aangezien onze drivers hun brommers op de bamboetrein hadden gezet, waren wij altijd het zwaarst geladen. Onze dag eindigde we opnieuw met een overheerlijke fruitshake.

BATTAMBANG - KEP

 Na deze rit zijn we er nog meer van overtuigd dat Cambodjanen echt niet kunnen rijden en dringend nood hebben aan verkeersregels en agenten die erop toezien dat deze worden nageleefd anders wordt dit binnenkort de grootste doodsoorzaak.  Op een geasfalteerde weg (met plaats om in elke richting met 1  wagen te rijden, te vergelijken met een plattelandswegje bij ons) rijden bussen, auto's en vrachtwagens tussen de 80 en de 100 km per uur. Ondertussen rijden op die zelfde weg ook nog eens ontelbare brommers, fietsers en ossenkarren. Allemaal aan een verschillende snelheid. De bussen blijven aan hun snelheid rijden en slalommen tussen al het trager verkeer. De claxon wordt gebruikt om de fietsers en brommers aan te manen om opzij te gaan, maar meestal zonder succes waardoor het regelmatig geen haar heeft gescholen of een brommer of fietser werd aangereden. Na 10u in de bus waren we blij dat we heelhuids in Kep waren aangekomen. 

KEP-SUR-MER

Of hoe de Fransen het badplaatsje vroeger noemden. Kep is een klein vissersdorpje. Vroeger was het een mondaine badplaats voor de Franse kolonialen en Cambodjaanse hoogwaardigheidsbekleders. Momenteel gaan de toeristen die strand en zee willen naar Sihanoukville waardoor Kep een klein rustig dorpje is gebleven. Overal staan ruines van vroegere villa's die verwoest werden door de Rode Khmer en leeg geplunderd door de lokale bevolking. De zoektocht naar een guesthouse was geen eenvoudige klus. Alles is hier een stukje duurder dan in de andere delen van Cambodja. Uiteindelijk vonden we een guesthouse aan het water vanwaar we konden genieten van een prachtige zonsondergang.

De eerste dag hebben we niet meer gedaan dan geluierd en heerlijk gegeten. Als we nog maar denken aan de verse garnalen klaargemaakt met groene peperbolletjes beginnen we alweer te watertanden. De tweede dag waren we moediger en namen we de fiets om 25km verder Kampot te bezoeken, de hoofdstad van de gelijknamige provincie. Een rustig tochtje door een uitgestrekt, plat landschap met opvallend veel beboste heuvels.

Een raadseltje : het is wit en rijdt op een fiets ..... Antwoord : een hello, what's your name (ne buitenlander). Ook deze keer worden we hartelijk uitgewuifd door alle kindjes van de omgeving.

Gisterenavond was het Chinees Oudejaar. Gedurende 3 dagen vieren ze nieuwjaar en zijn hier de meeste banken en winkels dicht.

KEP - SIHANOUKVILLE

Vandaag verplaatsten we ons voor de laatste keer binnen Cambodja (snik snik). Vanuit Kampot namen we de minibus naar Sihanoukville helemaal in het zuiden van Cambodja. We hopen hier het nieuwe project van de zusters te bezoeken. De rit naar Sihanoukville was niet zonder verrassingen. Na iets meer dan de helft van de afstand te hebben gereden, kreeg de minibus een klapband. Daar stonden we dan met een reservewiel en een dopsleutel die last had van metaalmoeheid waardoor de bouten niet konden worden losgedraaid. Bovendien waren ze een beetje roestig. Gelukkig was er pechverhelping uit Belgie, Leve Bartje, om 4 van de 5 bouten toch los te krijgen met de hulp van een beetje kruipolie. Nog een weetje: ze gebruiken hier geen gevarendriehoek om aan te tonen dat we stilstaan, maar leggen een hoop bladeren en takken op de weg.

En als afsluitertje nog een leestip voor de geinteresseerden : het boek "Dochter van de jungle"geschreven door Sabine Kuegler een autobiografisch boek over haar kindertijd bij een van de meest primitieve stammen in West Papoea.

Ziezo ons laatste berichtje vanuit Cambodja (sniksnik). Hierna zitten we nog een paar daagjes in Thailand.

Groetjes allemaal,

Sophie en Bart

FOTO'S ANGKOR WAT EN OMGEVING

NOG EEN PAAR WEETJES

• Het monopolie van de guesthouses :

Elke bezoeker van een guesthouse kan er niet naast kijken: uw guesthouse kan alles voor u : vervoer regelen, tuktuk-service, fietsverhuurdienst, laundry, internet, eten, ... Het is dus niet nodig om voor deze diensten op een ander te gaan. Op deze manier proberen zij al de opbrengsten van het toerisme naar zich toe te trekken. Ze reageren verontwaardigd als je niet van hun diensten gebruik maakt. Bovendien bieden ze deze diensten soms duurder aan waardoor ze nog eens extra winst maken. Het is dus voor een kleine zelfstandige extra moeilijk om van toerisme te leven. Of je moet je aansluiten bij een guesthouse, bijvoorbeeld als tuktukdriver. Ze moeten dan wel commissie betalen aan het guesthouse of ze krijgen een loontje (mega onderbetaald) + kost en inwoon (buiten, onder een muskietennet). Diegene die niet aangesloten zijn bij een guesthouse, verzamelen zich op straat, voor marktjes, cafeetjes, ... en vragen continu : Sir, you need tuktuk, where do you go?

• Nationale sport :

In Laos was badminton de meest beoefende sport, hier is het volleybal. In elk straatje vind je wel ergens een net, soms zelfs tussen de velden, waarop dan in de late namiddag volley wordt gespeeld. Je ziet altijd groepjes mannen spelen. Hebben tot nu toe nog geen vrouwen zien volleyballen. Soms wordt er ook voor geld gespeeld.

• Het rijgedrag van de Cambodjanen :

De cambodjanen hebben geen regels of passen ze niet toe. Ze rijden overal. Een rood licht is er om door te rijden zeker 's avonds. Een drukke Cambodjaanse straat oversteken, kan dus eventjes duren. Brommers rijden niet enkel rechts van de auto, maar soms is een auto ingesloten tussen de voorbijrijdende brommers. Met de auto hier rijden, is niet aan te raden. We hebben al een paar ongelukken gezien. Vluchtmisdrijf is hier de geldende regel. Bijvoorbeeld : een brommer rijdt tegen een auto, kijkt effen of hijzelf geen schade heeft en rijdt dan gewoon verder of een wagen die achteruit rijdt en een tuktuk in zijn geheel omver duwt en gewoon weer verder rijdt zonder te checken of er iets aan de tuktuk is.

• De tafelmanieren van de Cambodjanen :

De cambodjanen hebben in de ogen van de Westerse toeristen geen tafelmanieren. Onder de tafels van locals vind je servietten, beentjes van kip, stukjes schil van fruit, lege blikjes drank, .... Alles wat op de tafel in hun weg ligt, vliegt op de grond. Hier in Battambang is er zelfs al een restaurant waar onder elke tafel een vuilbakje staat en dan nog gooien ze alles er naast.

VAN SIEM REAP NAAR BATTAMBANG

Van Siem Reap namen we vrijdag de bus naar Battambang. Normaal vertrokken we al om 8u30 met de bus, maar in het guesthouse waren ze vergeten ons ticket te reserveren. Gelukkig was er nog plaats op die van 9u30. We zaten maar met 3 buitenlanders op de bus. De national 6 is tussen Siem Reap en Sisophon een aarde weg met grote kuilen waar men volop aan het werk is om hiervan een geasfalteerde weg te maken met betonnen bruggen over de waterlopen naar de rijstvelden. In ons reisboek staat dat deze bruggen vroeger in hout waren en dat bewoners van de omliggende dorpen soms houten planken van de bruggen namen zodat de bussen of auto's eerst moesten betalen om de planken terug te leggen.

Na een hobbelige rit van 6u kwamen we aan in Battambang. We zijn ingecheckt in de Royal Hotel niet ver van de centrale markt. Deze voormiddag hebben we al een kookcursus gevolgd. We kunnen nu Amok fish, Chicken Laklok en Spicy beef salad maken. Hier in de buurt is een restaurantje waar ze alle soorten fruitshakes maken die je je maar kan inbeelden. Ze hebben een heel uitgebreide kaart waardoor het niet altijd makkelijk is om te kiezen en we geneigd zijn om regelmatig terug te keren, kwestie van alles eens te kunnen proberen :o).

Bij deze hebben we weer zin gekregen in een fruitshake en voelen we ons genoodzaakt dit verslag te beeindigen.

Familie, vriendjes en vriendinnetjes, allemaal een heel fijn weekend.

Groetjes,

Sophie en Bart

 Vele toeristen komen naar Cambodja om de tempels van Angkor Wat te bezoeken. Deze behoren tot de 7 Wereldwonderen en terecht. Angkor Wat is enerzijds de naam van het tempelcomplex en anderzijds ook de naam van de beroemste tempel van het complex. Wij hebben 3 dagen uitgetrokken om een heel deel van de tempels te bezoeken. Bij de ticketverkoop heb je de keuze uit een pass van 1 dag, 3 dagen of 1 week. Een dag is echt wel tekort. De tempels liggen verspreid over een enorm terrein en daarom is het nodig om een tuktuk met driver te huren, telkens voor een hele dag.

We zijn dan wel met vakantie, maar de voorbije dagen stond de wekker steeds tussen 5u en 6u. Enerzijds om de zonsopgang van in Angkor Wat te kunnen bekijken, maar ook omdat gezien de hoge temperaturen hier, het aangenamer is om de tempels 's morgens tussen 7u en 11u en na 15u te bezoeken.

Alhoewel je op het eerste zicht zou kunnen zeggen dat de verschillende tempels allemaal op elkaar lijken, zijn ze toch zo verschillend. De mooiste uitkiezen, is dus geen makkelijke klus. Sommige vallen op omwille van de locatie, omdat ze voor een stuk nog overwoekerd zijn door jungle, omdat ze prachtige bas-reliefs bezitten, omdat na al die jaren nog zoveel van intact is gebleven, ....

In Angkor Wat wordt je geconfronteerd met meer dan enkel de pracht van de tempels. Een hele resem souvenierswinkeltjes en eetstalletjes met telkens hardnekkige verkoopsters of kinderen die van zodra je een tempel in of uit wilt, telkens met bijna 10 personen op je afkomen om hun waren aan te prijzen : Madame, you wanna have a look, beautiful scarfs, only 1 dollar. Dan zeg je vriendelijk: nee bedankt en dan zeggen zei : you buy one after you visit the temple. You come to me. I saw you first. I will remember you en dan herhaal je opnieuw nee bedankt en dan beginnen ze opnieuw. Have a look please, only 1 dollar. Je moet bijna vluchten in de tempel wil je daaraan ontsnappen. Voor hun aandringen en hopeloze toon is natuurlijk een reden. Elke eigenaar van een stalletje moet aan de overheid een aanzienlijke commissie betalen om daar te mogen staan. Sommige toeristen vragen zich af waar al het geld naartoe gaat.

Om de tempels te bezoeken kan je best in Siem Reap verblijven. De wijk rond de oude markt heeft een heel hoog Luang Prabang-gehalte (stad in Laos). Veel koloniale gebouwen, trendy bars en restaurants. Alles om het de toeristen naar hun zin te maken. Een eindje buiten die wijk op Road 6 ontdekte wij het cafe/ restaurant The Silk Lounge, een klein super gezellig familiebedrijfje. De eigenaars bedachte zelf de inrichting, de leuke zitbanken met de vele kussens om zich in te nestelen, ... Een van de eigenaars vertelde ons hoe moeilijk het is om als kleine horecazaak te overleven in Siem Reap. Buitenlanders bezitten de meeste grote hotels (vooral Koreanen en Japanners). Ze kopen de beste gronden op, plaatsen er grote hotels neer en laten de Cambodjanen aan hongerlonen voor hen werken. Cambodja kent geen systeem van minimumloon of vakantie op zaterdagen of zondagen (enkel voor overheidspersoneel). De personen die in The Silk Lounge werken doen dit om hun broers en zussen de kans te geven om naar school te gaan. De lonen van de leraren in publieke scholen wijn heel laag. Daarom vragen sommige leerkrachten geld aan hun leerlingen om les te geven. Aangezien zij uit een arme familie kwamen en niet altijd konden betalen, moesten ze klusjes doen voor de leerkrachten, bijvoorbeeld : de nagels knippen van de leerkracht, de leerkracht een massage geven, fotokopies maken van de cursussen, ... Moest je ooit in Siem Reap zijn, ga dan zeker langs in The Silk Lounge, National Road 6, phone : 012/174 61 50

Tijdens ons verblijf in Siem Reap hebben we ook kennis gemaakt met Nadia en Stef. Nadia is een ex-collega van Els en werkt nu voor VVOB in Siem Reap waar ze een ICT - project begeleidt in het plaatselijk Provincial Teacher Training Center. Stef werkt als vrijwilliger bij Handicap International. Wij hebben in het centrum kunnen kijken naar het door Stef opnieuw ingerichte informatiecentrum en wij hebben kunnen constateren dat her er wreed goed uitziet. Nadia en Stef nog eens bedankt voor de fijne avonden, vergeet niet augustus Maanrock of voor een uitgebreide maaltijd :o) in de Pareipoelstraat. We hebben gisteren nog een adreske gekregen bij wie je terecht kan voor meubels. Het is ne fransman die verschillende goede meubelmakers in en rond Siem Reap kent : Frederic Bession, fbession@yahoo.com, telefoon : 092/122 984 (we konden het ons niet laten en zijn gisteren nog in The Silk Lounge gepasseerd om afscheid te nemen).

Morgen zullen we proberen van nog enkele foto's op onze blog te posten en nog een paar weetjes op te schrijven.

Groetjes, veel liefs,

Sophie en Bart

PHNOM PENH DAG 1

Tijdens onze eerste dag in Phnom Penh bezochten we het Koninklijk paleis, het Nationaal Museum en Wat Ounalom. Het gebouw waar het Nationaal Museum in is gehuisvest, laat het meeste indruk na omwille van haar eenvoud en rust. Kort na de middag betraden we het domein van Wat Ounalom. In de reisgidsen stond dat alhoewel het bouwwerk niets speciaals was, het toch de belangrijkste tempel van de hoofdstad is. Net toen we ons ook die bedenking aan het maken waren, riep een oudere monnik ons bij hem.  Hij opent de kleine stoepa achter het hoofdgebouw waarin een wenkbrauw van Boeddha zou zijn begraven. We moeten door een klein deurtje naar binnen. Achter het deurtje staat een Boeddhabeeld. We knielen  neer voor het beeld en de monnik komt naast ons zitten. Hij steekt wierook aan dat wij in de urn voor Boeddha moeten plaatsen. Dan  begint hij een gebed en zegent hij water waarmee hij ons besprenkelt. We moeten ook een beetje water op ons voorhoofd en hoofd doen. Zo hebben we de zegen van Boeddha om de rest van onze reis tot een goed einde te brengen.

PHNOM PENH DAG 2

Op het programma staat Choeng Ek (Killing Fields) en Tuol Sleng Museum. Een aantal kilometers buiten Phnom Penh ligt het dorp Choeng Ek. Het Killing Field in Choeng Ek is 1 van de bijna 5000 ontdekte Killing Fields in Cambodja. In Choeng Ek werden tijdens het Pol Pot regime bijna 20 000 mensen gedood en in massagraven gedumpt. De meeste onder hen werden eerst een aantal maanden gefolderd in Tuol Sleng, S21.

Iedereen die gestudeerd had : dokters, verplegers, ingenieurs, leraars, ... en hun familie werden op gruwelijke wijze gedood met hamers, machetes, ... Kogels werden zo weinig mogelijk gebruik, gezien de kostprijs. Iedereen die een bedreiging vormde voor het regime werd vermoord. Zelfs het kleinste vermoeden van verraad kon leiden tot de dood. 

In Choeng Ek is een grote stoepa te zien waar bijna 5000 schedels in liggen en ook resten van kleren. Op het terrein zijn kuilen te zien waar telkens ongeveer 400 mensen in lagen. Dat er in Choeng Ek een Killing Field was, is pas ontdekt in 1980, meer dan een jaar na het einde van het Pol Pot regime (omdat de mensen uit de buurt een enorme stank waarnamen). Voordat het terrein een Killing Field werd, was het deels een plantage en deels een Chinees Kerkhof. Door op een reeds bestaand kerkhof massagraven aan te leggen, probeerde het regime de moorden te verdoezelen.

Tuol Sleng was een voormalige school die door de kliek van Pol Pot werd ingericht als gevangenis, ondervraging en foltercentrum. Vandaag wordt het als museum gebruikt en worden onder andere pasfoto's getoond die het regime maakte van de gevangenen.  Als een familielid na de val van het regime iemand herkende op de foto's, wist deze dat de persoon in kwestie vermoord was. Iedereen werd na de folteringen naar Choeng Ek gebracht om daar te worden vermoord.

PHNOM PENH DAG 3

Vandaag is een rustig dagje. We zetten voor een keer niet onze wekker. We bezoeken de centrale markt en gaan even shoppen in het eerste moderne shoppingscomplex van Phnom Penh. In het reisverhaal dat we op internet lazen, stond een verwijzing naar de organisatie CCH : Centre for Children to Happiness. Het centrum heeft 3 lokaties in Phnom Penh. Het centrum wil een veilige thuishaven bieden aan straatkinderen, in het bijzonder aan kinderen die op of rond het stort van Stung Mean Chey leven. Het project wil de levenskwaliteit van deze kinderen bevorderen en terzelfdertijd ook scholingsprogramma's aanbieden. We besluiten om het project te bezoeken en huren daarvoor een tuktukdriver. Hij weet eigenlijk niet echt waar het is, maar dankzij de hulp van een aantal dorpsbewoners geraken we op onze bestemming. De kinderen verwelkomen ons enthousiast van zodra ze ons zien en begeleiden ons door het gebouw. Vele onder hen spreken al heel goed Engels. Sommige krijgen Engelse les in het centrum en voor andere zijn er reeds middelen gevonden om naar  een internationale school te gaan. We hebben de gelegenheid gehad om met de directeur van het centrum te spreken. Daarna zijn we naar een tweede centrum van de organisatie geweest waar vooral kleinere kinderen verblijven. Diegene van wie we het reisverhaal hebben gelezen hebben in Belgie een vzw opgericht opdat mensen uit Belgie makkelijk het project zouden kunnen steunen. Extra info op : www.stortkinderen.be

VAN PHNOM PENH NAAR SIEM REAP

Voor het traject naar Siem Reap geven we de voorkeur aan de boot. Dit betekent echter dat we reeds om 5u uit ons bedje moeten, maar nu we de trip gedaan hebben, zijn we blij dat we deze inspanning deden. Van 7u tot 12u30 zaten we boven op het dak van een expressboot. Tegen 50 km per uur zagen we prachtige landschappen langs de Tonle Sap rivier voorbij glijden. We doorkruisten ook het meer Tonle Sap dat zo uitgestrekt is dat je in het midden niets van de oevers ziet. Veel verfrissender dan met de bus :o). Op een bepaald moment waren we zelfs kledder nat van het opspattend water. Nu hebben we ons intrek genomen in het Yellow Guesthouse. Dit wordt onze uitvalbasis voor de bezoeken aan de beroemde tempels van Ankor Wat.

Groetjes, veel liefs,

Sophie en Bart

PS : een gelukkige verjaardag aan Sandrine, Cybelle en Astrid