Het Cambodja avontuur van Sophie en Bart

SIHANOUKVILLE

Sihanoukville is de populairste badplaats van Cambodja. De stad is verdeeld in een 3-tal stukken: het downtown-gedeelte met als centrale plaats het busstation, een heuvel met strand(Victory Hill & beach) voor de budgetreiziger en een strand (Occheutal beach) voor de zogenaamde iets meer gefortuneerde reiziger, al is dat laatste eigenlijk niet echt waar. De afstand tussen de drie plaatsen is aanzienlijk waardoor vooral lokaal vervoer wordt gebruikt om overal te geraken. Aangezien het hier heel druk is (het is chinees nieuwjaar, de mensen die bij de overheid werken, hebben 3 dagen congé en ook in Cambodja trekt iedereen dan naar de kust), hebben we na lang proberen vanuit Kampot telefonisch een kamer kunnen vastleggen bij the Bavarian, een Duitse keet gelegen in het downtown gedeelte. Het is het meest ongezellige stuk van de stad. Vuil en groezelig. Waar je ook zit, je kijkt uit op de straat, dus per definitie is het hier ongezellig. Op 1 lichtpuntje na: Starfish. Deze bakkerij/tea room werkt samen met Rajana en biedt eten en drinken in een supergezelige tuinsfeer met fontein en al, weg van de mottige straten. De locale NGO achter starfish biedt vooral gehandicapten de kans om aan werk te geraken. Bovendien kan je bij Starfish ook op internet, kan je een massage ondergaan of gaan shoppen bij Rajana. Deze laatste ondersteunt een zeker aantal families, ook dikwijls met gehandicapten, die handicraft spullen tegen een eerlijke prijs verkopen. Hier even vertoeven is een verademing.
De Cambodjanen zijn nog niet zo gek als de Chinezen, maar ze gaan wel die richting op. Gedurende de drie dagen dat we hier zijn, vliegen de vuurpijlen en bommetjes ons om de oren. Vanuit het niets kan hier ineens een heus mitrailleurssalvo beginnen knallen op eender welk tijdstip en kinderen amuseren zich met het aansteken van bommetjes, meestal als er net voetgangers passeren. In de buurt zien we dikwijls twee trucks rondrijden. In de laadbak een heel gezelschap van dansers en percussionisten. Ze stoppen, schijnbaar op aanvraag, waarna voor iemands huis of winkel zich een grappig schouwspel afspeelt: Op het ritme van de percussie bewegen de in draak of ander beest verklede dansers te bewegen. Soms klimt er een op een soort paal en krijgt het schouwspel een acrobatisch tintje. Voor de rest is de relatie tussen chinees nieuwjaar en de cambodjanen niet duidelijk: De chinezen zijn hier duidelijk aanwezig, en de drie dagen congé die de cambodjanen hiervoor krijgen zullen ook wel een rol spelen, maar echt uitbundig of uitgelaten kan je het niet noemen.
We zijn eigenlijk niet naar SHV gekomen om met onze luie krent op het strand te zitten, maar vooral om het nieuwe centrum van ‘the fountain of life’ van zusters van de goede herder te bezoeken. Het huidige centrum, een gebouw dat gehuurd wordt, ligt in de buurt van het busstation, maar tijdens onze eerste zoektocht nagenoeg onvindbaar. Na telefonisch contact met sister Michelle, spreken we een dag later af in het kantoor van een lokale busmaatschappij, doch geen spoor van sister Michelle, tot we ontdekken dat wij aan het loket staan en het kantoor een beetje verder in de straat is. De struize vent is niet het beeld dat sister Michelle zich had gevormd van de belgische vrijwilligster die ze verwachtte, maar het uiteindelijke weerzien met Sophie is uitermate hartelijk.
Sister Michelle startte amper 8 maanden geleden met de werking in het centrum, dat nu al 300 leerlingen telt. Die komen echter niet allemaal naar het centrum zelf. Een groot deel woont te ver af of kan het niet opbrengen om naar het centrum te komen. Daarom wordt bv. ook in de omliggende dorpen les gegeven. Er is een specifieke werking voor kinderen en een voor vrouwen die in de bars werken. Het lijkt onwaarschijnlijk, maar ook in de bars wordt les gegeven. Momenteel zijn ze in twee bars aktief. Het is een eerder onorthodokse manier van werken met veel uitdagingen, maar ’t werkt en het werpt vruchten af. We ontmoeten ook Ganja, iemand van de Thaise staff (de rest van de staff is Cambodjaans) die ook al in het kindercentrum in Pattaya werkte.
Het centrum is heel basic. De leerlingen zitten allen op de grond en er wordt zowel binnen als buiten aan de straatkant onder een afdak lesgegeven. Maar er hangt beterschap in de lucht; we gingen kijken naar een stuk land in de buurt waarvan de aankoop zo goed als rond is en waar een groter centrum op kan worden neergepoot, met meer speelruimte voor de kinderen. Ook is er reeds zicht op financiële middelen voor de bouw van het centrum zelf. Sister Michelle is een vurige madam die er volledig voor gaat. Een vertragende factor is echter de Cambodjaanse mallemolen op het vlak van grondbezit en regelgeving daaromtrent. Hopelijk loopt het allemaal vlot.
Cambodja is het belangrijkste onderwerp van gesprek, hoewel ook de gebruikelijke vragen worden gesteld (wanneer we nu gaan trouwen, wanneer we nog eens tijd maken om in het centrum te komen werken,...) We krijgen trouwens nog een hoop huiswerk mee, waaronder een brief schrijven naar koningin Fabiola om haar in Cambodja uit te nodigen en ook de Belgische meisjes aansporen om non te worden en meer specifiek: missionaris. Het beeld dat de mensen daar volgens sister Michelle over hebben is op zijn minst gezegd verrimpeld en wij verkeren toch in de beste positie om het tegendeel te bewijzen.
Aangezien ons doel in Sihanoukville bereikt is, besluiten we de overige dagen op ons lui gat op het strand door te brengen; in het centrum kunnen we niet veel uitspoken aangezien dat dicht is ter ere van het chinese nieuwjaar. We gaan op Ocheutal Beach liggen; een strand waarvan het eerste stuk volledig is ingepalmd door drank- en eethuisjes die voor hun zaak strandstoelen en beschutting tegen de zon hebben geplaatst. Op sommige plaatsen stoppen de strandstoelen waar de zee begint en staan ze tot tegen de waterlijn bij vloed. Verder weg van de guesthouses wordt het strand rustiger en zijn ook geen stalletjes geplaatst. Het is hier tussen de naaldbomen dat we op zoek gaan naar een plekje om wat te vegeteren. Dat is niet evident aangezien ook hier ongelofelijk veel rommel ligt, vooral achterblijfsels van picknicks. Op het strand wordt ook weer vanalles verkocht: armbandjes, zeevruchtjes, ijsdrankjes, zelfs een massage kan gearrangeerd worden. Als later op de namiddag de zee wat gezakt is in niveau, beginnen de cambodjanen en masse schelpjes te zoeken. Levende. In het terugtrekkende water, graven deze zichzelf in in het zand en het is een koud kunstje om ze tevoorschijn te toveren. Geen idee wat ze er mee doen, maar we denken: opvreten. Occasioneel wordt zelfs een kleine krab uit het zand getoverd, soms al ter grootte van een bierviltje. Er zijn ook kleine krabbetjes aktief op het strand. Ze spoelen aan en beginnen zich dan ook bliksemsnel in te graven door een mini-iglootje van zand te bouwen boven het putje dat ze hebben uitgegraven.
De volgende dag gaan we voor onze laatste volledige dag Cambodja naar Otres Beach voor het betere vegeteerwerk. Dit is een eerder geïsoleerd strand, een stukje verder weg van de stad, zonder veel infrastructuur ook. Er zijn wel hutjes met drank en eten, maar er is geen verharde weg of elektriciteit. De elektriciteit die er wel is wordt met een inverter uit een autobatterij gehaald. We komen te weten dat Otres Beach ten dode is opgeschreven. Hoewel stukken strand door zowel Cambodjanen als een minderheid buitenlanders zijn gekocht wordt iedereen zonder vergoeding onteigend. Een week geleden heeft iedereen een brief gekregen waarin de ontruiming wordt bevolen door de overheid. Op ‘zwarte’ maandag zullen een horde politieagenten en een kudde bulldozers klaar staan om al de bestaande gebouwen en hutjes met de grond gelijk te maken. Een buitenlander die net een lap strand kocht voor 6000 dollar, vertelt het verhaal terwijl hij onze reacties filmt. In de plaats komt een mega hotelcomplex met alles erop en eraan, incluis een buitenlandse eigenaar, een troep uitgebuite, onderbetaalde Cambodjanen en een kudde onwetende toeristen die geld teveel hadden. Ondanks de spreekwoordelijke donderwolk die boven het strand is komen hangen, proberen we er toch van te genieten, nu het nog enigzins ongerept en gratis kan. We drinken er ene met de Franse kerels van ‘Freaks’, ook een ten dode opgeschreven strandbar.

SIHANOUKVILLE-PATTAYA
Het is zondag en vandaag zeggen we Cambodja vaarwel. We vertrekken met de bus van 7u30 richting Thaise grens om uiteindelijk Pattaya te bereiken. Als de bus eigenlijk al moest vertrokken zijn, wordt duidelijk dat ze een weinig overboekt hebben: een 10-tal toeristen staan nog aan de bus die al lekker vol toeristen zit. Al snel wordt duidelijk dat van de nummering van de kaartjes niet veel klopt aangezien een hoop mensen hun zitjes bezet zien door andere mensen. Het is wachten tot 8u30 voor een extra bus arriveert voor de toeristen zonder zitje. De weg naar de Thais-Cambodjaanse grens is niet denderend, het landschap is heuvelachtig en de bus rijdt dus ook maar op ’t gemakje. De weg is ook volop in aanbouw. Op een 4-tal plaatsen staat een brug over de rivier, alleen is ze nog niet overal even af. Dat maakt dat we af en toe met bagage en al op ferrybootjes worden gedreven (twee bootjes met een platformpje op gesjord). Het gaat allemaal heel langzaam. Telkens we van bus wisselen valt het op dat het steeds dezelfde mensen zijn die andere mensen hun zitje inpikken. Echt niet te schatten. Als we aan de grens komen, valt de rij wachtenden die de grens over moet nog enigzins mee en de check out en check in verloopt vlot en – hoera, waar gaan we’t schrijven- gratis! En dat op een zondag.
Voorbij de Thaise grens staan busjes te wachten naar verschillende bestemmingen. In ons busje zit een duitser met zijn thaise vlam, twee engelsen, een duits koppel en nog een single duitser. De sympathieke duitser met zijn op zijn minst dubbel zo sympathieke thaise vlam helpt ons aan een guesthouse, de engelsen geven heel de rit geen kik en het duitse koppel, een jong dingske en eerder belegen vadertype discussieert en bekvecht de godganse weg. Deckers en Ornelis, maar dan 5 uur lang en zonder muzikaal intermezzo. Zelfs de chauffeur steekt zijn ergernis niet onder stoelen of banken, vooral aangezien de deutsche toerteltoubschens zich steeds vrijpostiger in de bus nestelen. Bij ons wekken ze enkel een ondraaglijk verlangen naar de mogelijkheid tot het telekinetisch veroorzaken van diarreeaanvallen of op zijn minst een kaakverlamming. Maar ons verlangen wordt niet ingewilligd. Gelukkig zijn er onderweg een paar stops ingelast om de benen te strekken of iets ’t eten. De rit lijkt eindeloos te duren. We tellen de kilometers, maar ’t gaat echt niet vooruit. Mentaal uitgeput bereiken we uiteindelijk onze bestemming. Nooit gedacht dat ik nog eens zo blij zou zijn van in Pattaya toe te komen. We pakken samen met het duits-thaise koppel een sungtao (een pick-up omgetoverd tot openluchtbus) die ons voor Prima House dropt; onze thuisbasis voor de komende twee dagen. De kamers zijn reusachtig, het bed ook en de douche doet onvoorstelbaar veel deugd. Als we op weg gaan naar iets om te eten, merken we dat in de straat (Naklua, soi 12) de 2e taal Russisch is. Op de restaurantjes en winkels staat alles dus ook in het Russisch aangegeven. Ook in de straat lopen veel Russen. Ook Russische groepjes vrouwen lopen hier rond. We vragen ons af of die hier ook zijn voor het sextoerisme. Echt opvallend. We besluiten onze avond met een noedelsoepke en het duurt echt niet lang voor we die avond in slaap vallen.

PATTAYA

Onze plannen in Pattaya zijn beperkt, we willen vooral het kinder- en vrouwencentrum bezoeken, en de belgische vrijwilligers trakteren op een etentje, indien mogelijk een beetje shoppen, maar we plannen eigenlijk niets. De eerste dag laten we Sophie haar filmpjes ontwikkelen en trekken we, gewapend met een hoop boekjes om engelse woordjes te leren, naar het kindercentrum. De kinderen hebben les, maar op de eerste verdieping vinden we sister Joan en sister Kanajanee, die ons hartelijk verwelkomen. We hebben het natuurlijk over Cambodja en over Pattaya. We lunchen met de zusters en gaan daarna ook naar het vrouwencentrum, waar we worden afgezet door de driver van de zusters. Daar ontmoeten we sister Supaporn alsook de Belgische vrijwilligers, waar we mee afspreken om ’s avonds te gaan eten. We passeren nog in de Big C, laten ons gaan in de dairy queen en doen wat winkeltjes. Daarna gaan we naar de plaats van afspraak met de vrijwilligers. Na ’t eten doen we nog een vruchtenloze poging om de beste pannekoek ter wereld te proeven, maar het deeg is op.
De laatste dag van ons verblijf voor we het vliegtuig terug naar huis nemen. We beginnen bij het kindercentrum, waar we Cambodjaanse sleutelhangertjes meenemen om thuis te verkopen. We shoppen nog wat, maar het valt een beetje tegen en we zien er ook wel tegen op om nu al terug naar huis te moeten. Maar den dag vliegt en voor we het weten staan we terug aan ons guesthouse, waar we bij een belgische italiaan een pizza eten en ons daarna laten oppikken door een busje dat ons naar het busstation voert. Daar stappen we op een grotere bus die rechstreeks naar de luchthaven rijdt. De bus vliegt en in geen tijd zijn we er. We trekken onze winterkleren weer aan en checken onze bagage in. Het is nog lang wachten voor de vlucht vertrekt, dus we lopen wat rond op de luchthaven. We stranden aan onze gate waar we op het vliegtuig moeten. Er is niks, niets om te drinken, geen toilet, laat staan zitjes. Het is een uur of langer wachten tot we naar onze uiteindelijke wachtplaats mogen waar toch een toilet en een drinkfonteintje staat. Gelukkig komen we er nog een frans koppel tegen dat we ook in kampot al ontmoetten. We hebben dus onze klap nog.
Daarna is het vliegtuigje in en hop naar londen. Het vliegtuig zelf heeft een uur vertraging en ook in londen is onze aansluitende vlucht afgelast door het mistige weer in Brussel. Uiteindelijk duiken we daar het wolkendek door, redelijk op tijd.

Voila, sorry dat het laatste stukje zo laat gepost is, maar het heeft effe geduurd voor we terug wat tijd hadden om er aan verder te schrijven. Ondertussen zijn we bijgeslapen en geacclimatiseerd.

Voor de geïnteresseerden: we hebben dus handgeknoopte sleutelhangers ter beschikking in de vorm van een visje of een garnaaltje. Ze kosten 2 euro en de opbrengst gaat rechstreeks naar het nieuwe vrouwencentrum in Cambodja. Laat maar iets weten...

Veel groetjes,
Sophie en bart

BATTAMBANG

Na de kookcursus en natuurlijk de heerlijke shakes hebben we Battambang voor een stukje te voet verkend. Battambang is een rustig provinciestadje waar geen enorme bouwwerken staan die kunnen worden bezocht. Een standbeeld zijn we toch van naderbij gaan bekijken. In de buurt van het huis van de gouverneur staat een enorme naga gemaakt uit  stukken van wapens en oorlogsmunitie. Het beeld is gemaakt door een paar Japanse kunstenaars en mensen uit Battambang als symbool voor de vrede.

Die avond beslisten we om de dag erna het platteland te verkennen, opnieuw achterop een brommer zoals in Banlung. Op onze planning : bezoek aan de Killing Caves, Wat Banan, een rit op de bamboetrein en een tempel met een aanzienljike populatie vleermuizen.

De driver van Sophie sprak vloeiend Engels en zelfs een paar woorden Nederlands, die hij van toeristen had geleerd. Zijne bebber stond niet stil en hij vertelde dan ook nog eens de strafste verhalen die denken we, met een korreltje zout moet worden genomen. De driver van Bart was heel wat zwijgzamer. Die ochtend voor we vertrokken, heeft het ongeveer 1u geregend. Toen we op het punt stonden te vertrekken, begon het opnieuw stilletjes te druppelen. Uit voorzorg kochten we een k-wayke = een dun ponchoke in kanariegeel en barbieroze voor maar 0,5 dollar = niet om aan te zien. Na een 20-tal minuutjes verlaten we de geasfalteerde weg richting eerste tempel met Killing Cave. Alhoewel het niet veel dan 1 uur had geregend, waren sommige aardewegen veranderd in glijbanen. Vooral diegenen waar vrachtwagens en 4x4 op hadden gereden, waren voorzien van putten waar het water in bleef staan, waardoor alles errond lekker modderig was. Stapvoets kwamen we vooruit. De drivers moesten constant met hun voeten de brommer in evenwicht houden. Telkens we voorstelden om een stukje te voet verder te gaan, wuifden ze dat weg tot Bart zijn driver zo hard wegglijd dat Bart eraf viel in de modder :o). Geen erg, ze stonden zo goed als stil, dus geen blessures enkel modderplekken op kleren en zak. De tempel op de berg waar we als eerste stoppen, werd gebruikt als gevangenis door de Rode Khmer. In een naburige grot, in het Cambodjaans "punishment caves" genoemd, werden mensen gefolterd en na executie in de grot geworpen. Kinderen en babies werden dikwijls levend de grot in gegooid waarna velen tussen de lijkjes van hun lotgenoten hulpeloos door gebroken armen of benen, van de honger omkwamen. Gruwelijk.

Daarna ging het naar Wat Banan, een tempel in de vorm van ... Neenee, geen banaan. Wel een tempel die veel gelijkenissen toont met de eerste tempels van Angkor Wat. Om de tempel te bezoeken, moeten we eerst 350 treden beklimmen. Na deze tempel bezoeken we een andere tempel. Niet zo zeer omwille van het bouwwerk, maar wel voor de aanwezigheid van honderden vruchten etende vleermuizen. Normaal eten Cambodjanen vleermuizen, maar monniken mogen geen dieren doden dus vinden de vleermuizen op het domein van de tempel een veilig onderkomen. Onze gids kon het zich niet laten om de beesten een beetje op te jagen. Hierdoor zagen we de vleermuizen vliegen. Het waren enorme beesten met een spanwijdte van 60 a 70 centimeter. Na de tempels was het de beurt aan de grootste attractie van de dag, een rit op de bamboetrein, het lokale pretparkgevoel. Zittend op een platform van bamboehout met daaronder de wielen van een smalspoortrein en voortgedreven door een bezinemotor de grootte van een grasmachinemotor. Er is maar 1 spoor. Als er tegenliggers zijn, moet de lichtste alles van het spoor halen en de andere doorlaten. Wij hadden geluk aangezien onze drivers hun brommers op de bamboetrein hadden gezet, waren wij altijd het zwaarst geladen. Onze dag eindigde we opnieuw met een overheerlijke fruitshake.

BATTAMBANG - KEP

 Na deze rit zijn we er nog meer van overtuigd dat Cambodjanen echt niet kunnen rijden en dringend nood hebben aan verkeersregels en agenten die erop toezien dat deze worden nageleefd anders wordt dit binnenkort de grootste doodsoorzaak.  Op een geasfalteerde weg (met plaats om in elke richting met 1  wagen te rijden, te vergelijken met een plattelandswegje bij ons) rijden bussen, auto's en vrachtwagens tussen de 80 en de 100 km per uur. Ondertussen rijden op die zelfde weg ook nog eens ontelbare brommers, fietsers en ossenkarren. Allemaal aan een verschillende snelheid. De bussen blijven aan hun snelheid rijden en slalommen tussen al het trager verkeer. De claxon wordt gebruikt om de fietsers en brommers aan te manen om opzij te gaan, maar meestal zonder succes waardoor het regelmatig geen haar heeft gescholen of een brommer of fietser werd aangereden. Na 10u in de bus waren we blij dat we heelhuids in Kep waren aangekomen. 

KEP-SUR-MER

Of hoe de Fransen het badplaatsje vroeger noemden. Kep is een klein vissersdorpje. Vroeger was het een mondaine badplaats voor de Franse kolonialen en Cambodjaanse hoogwaardigheidsbekleders. Momenteel gaan de toeristen die strand en zee willen naar Sihanoukville waardoor Kep een klein rustig dorpje is gebleven. Overal staan ruines van vroegere villa's die verwoest werden door de Rode Khmer en leeg geplunderd door de lokale bevolking. De zoektocht naar een guesthouse was geen eenvoudige klus. Alles is hier een stukje duurder dan in de andere delen van Cambodja. Uiteindelijk vonden we een guesthouse aan het water vanwaar we konden genieten van een prachtige zonsondergang.

De eerste dag hebben we niet meer gedaan dan geluierd en heerlijk gegeten. Als we nog maar denken aan de verse garnalen klaargemaakt met groene peperbolletjes beginnen we alweer te watertanden. De tweede dag waren we moediger en namen we de fiets om 25km verder Kampot te bezoeken, de hoofdstad van de gelijknamige provincie. Een rustig tochtje door een uitgestrekt, plat landschap met opvallend veel beboste heuvels.

Een raadseltje : het is wit en rijdt op een fiets ..... Antwoord : een hello, what's your name (ne buitenlander). Ook deze keer worden we hartelijk uitgewuifd door alle kindjes van de omgeving.

Gisterenavond was het Chinees Oudejaar. Gedurende 3 dagen vieren ze nieuwjaar en zijn hier de meeste banken en winkels dicht.

KEP - SIHANOUKVILLE

Vandaag verplaatsten we ons voor de laatste keer binnen Cambodja (snik snik). Vanuit Kampot namen we de minibus naar Sihanoukville helemaal in het zuiden van Cambodja. We hopen hier het nieuwe project van de zusters te bezoeken. De rit naar Sihanoukville was niet zonder verrassingen. Na iets meer dan de helft van de afstand te hebben gereden, kreeg de minibus een klapband. Daar stonden we dan met een reservewiel en een dopsleutel die last had van metaalmoeheid waardoor de bouten niet konden worden losgedraaid. Bovendien waren ze een beetje roestig. Gelukkig was er pechverhelping uit Belgie, Leve Bartje, om 4 van de 5 bouten toch los te krijgen met de hulp van een beetje kruipolie. Nog een weetje: ze gebruiken hier geen gevarendriehoek om aan te tonen dat we stilstaan, maar leggen een hoop bladeren en takken op de weg.

En als afsluitertje nog een leestip voor de geinteresseerden : het boek "Dochter van de jungle"geschreven door Sabine Kuegler een autobiografisch boek over haar kindertijd bij een van de meest primitieve stammen in West Papoea.

Ziezo ons laatste berichtje vanuit Cambodja (sniksnik). Hierna zitten we nog een paar daagjes in Thailand.

Groetjes allemaal,

Sophie en Bart

FOTO'S ANGKOR WAT EN OMGEVING

NOG EEN PAAR WEETJES

• Het monopolie van de guesthouses :

Elke bezoeker van een guesthouse kan er niet naast kijken: uw guesthouse kan alles voor u : vervoer regelen, tuktuk-service, fietsverhuurdienst, laundry, internet, eten, ... Het is dus niet nodig om voor deze diensten op een ander te gaan. Op deze manier proberen zij al de opbrengsten van het toerisme naar zich toe te trekken. Ze reageren verontwaardigd als je niet van hun diensten gebruik maakt. Bovendien bieden ze deze diensten soms duurder aan waardoor ze nog eens extra winst maken. Het is dus voor een kleine zelfstandige extra moeilijk om van toerisme te leven. Of je moet je aansluiten bij een guesthouse, bijvoorbeeld als tuktukdriver. Ze moeten dan wel commissie betalen aan het guesthouse of ze krijgen een loontje (mega onderbetaald) + kost en inwoon (buiten, onder een muskietennet). Diegene die niet aangesloten zijn bij een guesthouse, verzamelen zich op straat, voor marktjes, cafeetjes, ... en vragen continu : Sir, you need tuktuk, where do you go?

• Nationale sport :

In Laos was badminton de meest beoefende sport, hier is het volleybal. In elk straatje vind je wel ergens een net, soms zelfs tussen de velden, waarop dan in de late namiddag volley wordt gespeeld. Je ziet altijd groepjes mannen spelen. Hebben tot nu toe nog geen vrouwen zien volleyballen. Soms wordt er ook voor geld gespeeld.

• Het rijgedrag van de Cambodjanen :

De cambodjanen hebben geen regels of passen ze niet toe. Ze rijden overal. Een rood licht is er om door te rijden zeker 's avonds. Een drukke Cambodjaanse straat oversteken, kan dus eventjes duren. Brommers rijden niet enkel rechts van de auto, maar soms is een auto ingesloten tussen de voorbijrijdende brommers. Met de auto hier rijden, is niet aan te raden. We hebben al een paar ongelukken gezien. Vluchtmisdrijf is hier de geldende regel. Bijvoorbeeld : een brommer rijdt tegen een auto, kijkt effen of hijzelf geen schade heeft en rijdt dan gewoon verder of een wagen die achteruit rijdt en een tuktuk in zijn geheel omver duwt en gewoon weer verder rijdt zonder te checken of er iets aan de tuktuk is.

• De tafelmanieren van de Cambodjanen :

De cambodjanen hebben in de ogen van de Westerse toeristen geen tafelmanieren. Onder de tafels van locals vind je servietten, beentjes van kip, stukjes schil van fruit, lege blikjes drank, .... Alles wat op de tafel in hun weg ligt, vliegt op de grond. Hier in Battambang is er zelfs al een restaurant waar onder elke tafel een vuilbakje staat en dan nog gooien ze alles er naast.

VAN SIEM REAP NAAR BATTAMBANG

Van Siem Reap namen we vrijdag de bus naar Battambang. Normaal vertrokken we al om 8u30 met de bus, maar in het guesthouse waren ze vergeten ons ticket te reserveren. Gelukkig was er nog plaats op die van 9u30. We zaten maar met 3 buitenlanders op de bus. De national 6 is tussen Siem Reap en Sisophon een aarde weg met grote kuilen waar men volop aan het werk is om hiervan een geasfalteerde weg te maken met betonnen bruggen over de waterlopen naar de rijstvelden. In ons reisboek staat dat deze bruggen vroeger in hout waren en dat bewoners van de omliggende dorpen soms houten planken van de bruggen namen zodat de bussen of auto's eerst moesten betalen om de planken terug te leggen.

Na een hobbelige rit van 6u kwamen we aan in Battambang. We zijn ingecheckt in de Royal Hotel niet ver van de centrale markt. Deze voormiddag hebben we al een kookcursus gevolgd. We kunnen nu Amok fish, Chicken Laklok en Spicy beef salad maken. Hier in de buurt is een restaurantje waar ze alle soorten fruitshakes maken die je je maar kan inbeelden. Ze hebben een heel uitgebreide kaart waardoor het niet altijd makkelijk is om te kiezen en we geneigd zijn om regelmatig terug te keren, kwestie van alles eens te kunnen proberen :o).

Bij deze hebben we weer zin gekregen in een fruitshake en voelen we ons genoodzaakt dit verslag te beeindigen.

Familie, vriendjes en vriendinnetjes, allemaal een heel fijn weekend.

Groetjes,

Sophie en Bart

 Vele toeristen komen naar Cambodja om de tempels van Angkor Wat te bezoeken. Deze behoren tot de 7 Wereldwonderen en terecht. Angkor Wat is enerzijds de naam van het tempelcomplex en anderzijds ook de naam van de beroemste tempel van het complex. Wij hebben 3 dagen uitgetrokken om een heel deel van de tempels te bezoeken. Bij de ticketverkoop heb je de keuze uit een pass van 1 dag, 3 dagen of 1 week. Een dag is echt wel tekort. De tempels liggen verspreid over een enorm terrein en daarom is het nodig om een tuktuk met driver te huren, telkens voor een hele dag.

We zijn dan wel met vakantie, maar de voorbije dagen stond de wekker steeds tussen 5u en 6u. Enerzijds om de zonsopgang van in Angkor Wat te kunnen bekijken, maar ook omdat gezien de hoge temperaturen hier, het aangenamer is om de tempels 's morgens tussen 7u en 11u en na 15u te bezoeken.

Alhoewel je op het eerste zicht zou kunnen zeggen dat de verschillende tempels allemaal op elkaar lijken, zijn ze toch zo verschillend. De mooiste uitkiezen, is dus geen makkelijke klus. Sommige vallen op omwille van de locatie, omdat ze voor een stuk nog overwoekerd zijn door jungle, omdat ze prachtige bas-reliefs bezitten, omdat na al die jaren nog zoveel van intact is gebleven, ....

In Angkor Wat wordt je geconfronteerd met meer dan enkel de pracht van de tempels. Een hele resem souvenierswinkeltjes en eetstalletjes met telkens hardnekkige verkoopsters of kinderen die van zodra je een tempel in of uit wilt, telkens met bijna 10 personen op je afkomen om hun waren aan te prijzen : Madame, you wanna have a look, beautiful scarfs, only 1 dollar. Dan zeg je vriendelijk: nee bedankt en dan zeggen zei : you buy one after you visit the temple. You come to me. I saw you first. I will remember you en dan herhaal je opnieuw nee bedankt en dan beginnen ze opnieuw. Have a look please, only 1 dollar. Je moet bijna vluchten in de tempel wil je daaraan ontsnappen. Voor hun aandringen en hopeloze toon is natuurlijk een reden. Elke eigenaar van een stalletje moet aan de overheid een aanzienlijke commissie betalen om daar te mogen staan. Sommige toeristen vragen zich af waar al het geld naartoe gaat.

Om de tempels te bezoeken kan je best in Siem Reap verblijven. De wijk rond de oude markt heeft een heel hoog Luang Prabang-gehalte (stad in Laos). Veel koloniale gebouwen, trendy bars en restaurants. Alles om het de toeristen naar hun zin te maken. Een eindje buiten die wijk op Road 6 ontdekte wij het cafe/ restaurant The Silk Lounge, een klein super gezellig familiebedrijfje. De eigenaars bedachte zelf de inrichting, de leuke zitbanken met de vele kussens om zich in te nestelen, ... Een van de eigenaars vertelde ons hoe moeilijk het is om als kleine horecazaak te overleven in Siem Reap. Buitenlanders bezitten de meeste grote hotels (vooral Koreanen en Japanners). Ze kopen de beste gronden op, plaatsen er grote hotels neer en laten de Cambodjanen aan hongerlonen voor hen werken. Cambodja kent geen systeem van minimumloon of vakantie op zaterdagen of zondagen (enkel voor overheidspersoneel). De personen die in The Silk Lounge werken doen dit om hun broers en zussen de kans te geven om naar school te gaan. De lonen van de leraren in publieke scholen wijn heel laag. Daarom vragen sommige leerkrachten geld aan hun leerlingen om les te geven. Aangezien zij uit een arme familie kwamen en niet altijd konden betalen, moesten ze klusjes doen voor de leerkrachten, bijvoorbeeld : de nagels knippen van de leerkracht, de leerkracht een massage geven, fotokopies maken van de cursussen, ... Moest je ooit in Siem Reap zijn, ga dan zeker langs in The Silk Lounge, National Road 6, phone : 012/174 61 50

Tijdens ons verblijf in Siem Reap hebben we ook kennis gemaakt met Nadia en Stef. Nadia is een ex-collega van Els en werkt nu voor VVOB in Siem Reap waar ze een ICT - project begeleidt in het plaatselijk Provincial Teacher Training Center. Stef werkt als vrijwilliger bij Handicap International. Wij hebben in het centrum kunnen kijken naar het door Stef opnieuw ingerichte informatiecentrum en wij hebben kunnen constateren dat her er wreed goed uitziet. Nadia en Stef nog eens bedankt voor de fijne avonden, vergeet niet augustus Maanrock of voor een uitgebreide maaltijd :o) in de Pareipoelstraat. We hebben gisteren nog een adreske gekregen bij wie je terecht kan voor meubels. Het is ne fransman die verschillende goede meubelmakers in en rond Siem Reap kent : Frederic Bession, fbession@yahoo.com, telefoon : 092/122 984 (we konden het ons niet laten en zijn gisteren nog in The Silk Lounge gepasseerd om afscheid te nemen).

Morgen zullen we proberen van nog enkele foto's op onze blog te posten en nog een paar weetjes op te schrijven.

Groetjes, veel liefs,

Sophie en Bart

PHNOM PENH DAG 1

Tijdens onze eerste dag in Phnom Penh bezochten we het Koninklijk paleis, het Nationaal Museum en Wat Ounalom. Het gebouw waar het Nationaal Museum in is gehuisvest, laat het meeste indruk na omwille van haar eenvoud en rust. Kort na de middag betraden we het domein van Wat Ounalom. In de reisgidsen stond dat alhoewel het bouwwerk niets speciaals was, het toch de belangrijkste tempel van de hoofdstad is. Net toen we ons ook die bedenking aan het maken waren, riep een oudere monnik ons bij hem.  Hij opent de kleine stoepa achter het hoofdgebouw waarin een wenkbrauw van Boeddha zou zijn begraven. We moeten door een klein deurtje naar binnen. Achter het deurtje staat een Boeddhabeeld. We knielen  neer voor het beeld en de monnik komt naast ons zitten. Hij steekt wierook aan dat wij in de urn voor Boeddha moeten plaatsen. Dan  begint hij een gebed en zegent hij water waarmee hij ons besprenkelt. We moeten ook een beetje water op ons voorhoofd en hoofd doen. Zo hebben we de zegen van Boeddha om de rest van onze reis tot een goed einde te brengen.

PHNOM PENH DAG 2

Op het programma staat Choeng Ek (Killing Fields) en Tuol Sleng Museum. Een aantal kilometers buiten Phnom Penh ligt het dorp Choeng Ek. Het Killing Field in Choeng Ek is 1 van de bijna 5000 ontdekte Killing Fields in Cambodja. In Choeng Ek werden tijdens het Pol Pot regime bijna 20 000 mensen gedood en in massagraven gedumpt. De meeste onder hen werden eerst een aantal maanden gefolderd in Tuol Sleng, S21.

Iedereen die gestudeerd had : dokters, verplegers, ingenieurs, leraars, ... en hun familie werden op gruwelijke wijze gedood met hamers, machetes, ... Kogels werden zo weinig mogelijk gebruik, gezien de kostprijs. Iedereen die een bedreiging vormde voor het regime werd vermoord. Zelfs het kleinste vermoeden van verraad kon leiden tot de dood. 

In Choeng Ek is een grote stoepa te zien waar bijna 5000 schedels in liggen en ook resten van kleren. Op het terrein zijn kuilen te zien waar telkens ongeveer 400 mensen in lagen. Dat er in Choeng Ek een Killing Field was, is pas ontdekt in 1980, meer dan een jaar na het einde van het Pol Pot regime (omdat de mensen uit de buurt een enorme stank waarnamen). Voordat het terrein een Killing Field werd, was het deels een plantage en deels een Chinees Kerkhof. Door op een reeds bestaand kerkhof massagraven aan te leggen, probeerde het regime de moorden te verdoezelen.

Tuol Sleng was een voormalige school die door de kliek van Pol Pot werd ingericht als gevangenis, ondervraging en foltercentrum. Vandaag wordt het als museum gebruikt en worden onder andere pasfoto's getoond die het regime maakte van de gevangenen.  Als een familielid na de val van het regime iemand herkende op de foto's, wist deze dat de persoon in kwestie vermoord was. Iedereen werd na de folteringen naar Choeng Ek gebracht om daar te worden vermoord.

PHNOM PENH DAG 3

Vandaag is een rustig dagje. We zetten voor een keer niet onze wekker. We bezoeken de centrale markt en gaan even shoppen in het eerste moderne shoppingscomplex van Phnom Penh. In het reisverhaal dat we op internet lazen, stond een verwijzing naar de organisatie CCH : Centre for Children to Happiness. Het centrum heeft 3 lokaties in Phnom Penh. Het centrum wil een veilige thuishaven bieden aan straatkinderen, in het bijzonder aan kinderen die op of rond het stort van Stung Mean Chey leven. Het project wil de levenskwaliteit van deze kinderen bevorderen en terzelfdertijd ook scholingsprogramma's aanbieden. We besluiten om het project te bezoeken en huren daarvoor een tuktukdriver. Hij weet eigenlijk niet echt waar het is, maar dankzij de hulp van een aantal dorpsbewoners geraken we op onze bestemming. De kinderen verwelkomen ons enthousiast van zodra ze ons zien en begeleiden ons door het gebouw. Vele onder hen spreken al heel goed Engels. Sommige krijgen Engelse les in het centrum en voor andere zijn er reeds middelen gevonden om naar  een internationale school te gaan. We hebben de gelegenheid gehad om met de directeur van het centrum te spreken. Daarna zijn we naar een tweede centrum van de organisatie geweest waar vooral kleinere kinderen verblijven. Diegene van wie we het reisverhaal hebben gelezen hebben in Belgie een vzw opgericht opdat mensen uit Belgie makkelijk het project zouden kunnen steunen. Extra info op : www.stortkinderen.be

VAN PHNOM PENH NAAR SIEM REAP

Voor het traject naar Siem Reap geven we de voorkeur aan de boot. Dit betekent echter dat we reeds om 5u uit ons bedje moeten, maar nu we de trip gedaan hebben, zijn we blij dat we deze inspanning deden. Van 7u tot 12u30 zaten we boven op het dak van een expressboot. Tegen 50 km per uur zagen we prachtige landschappen langs de Tonle Sap rivier voorbij glijden. We doorkruisten ook het meer Tonle Sap dat zo uitgestrekt is dat je in het midden niets van de oevers ziet. Veel verfrissender dan met de bus :o). Op een bepaald moment waren we zelfs kledder nat van het opspattend water. Nu hebben we ons intrek genomen in het Yellow Guesthouse. Dit wordt onze uitvalbasis voor de bezoeken aan de beroemde tempels van Ankor Wat.

Groetjes, veel liefs,

Sophie en Bart

PS : een gelukkige verjaardag aan Sandrine, Cybelle en Astrid

KRATIE

Twee reisboeken en 1 reisverhaal vormen onze gidsen door Cambodja. Allen geven aan dat Kratie een rustig stadje is aan de Mekong met maar een paar bezienswaardigheden. In het reisverhaal staat zelfs dat Kratie niet de moeite waard is en dat de schrijvers van het verhaal er zijn weggevlucht. Nu, wij zijn daar niet mee akkoord en hierin speelt Mr X (we zijn vergeten zijn naam te vragen, shame on us) een belangrijke rol.

Na een goed nachtje slaap in het You Huong II guesthouse huurden we van Miss Darly, de enige echte vrouwelijke motodup = heel zeldzaam, twee degelijke fietsen. Ons plan : met de fiets naar Kampi, ongeveer 15 km van Kratie en op terugweg een stop bij Phnom Sambor.

De mensen gaan naar Kampi om met de boot in het midden van de Mekong te kijken naar de zeldzame irrawaddy-dolfijnen. Aangezien we die reeds in Laos op het eiland Don Det hadden gezien, wilden we die beestjes hun rust niet opnieuw verstoren. Voor de boot en de ingang van het domein (parking + 3 a 4 hutjes) vroegen ze 7 dollars per persoon. Om enkel vanop de oever te kijken naar de dolfijnen vragen ze 5 dollars. We hebben dan maar besloten om een beetje verder te fietsen en gelukkig maar, want een paar 100m verder vonden we een super rustig plekje in de schaduw waar we wat konden lezen, bijschrijven, genieten van het zicht over de Mekong. Geregeld kwamen een paar kinderen kijken wat we aan het doen zijn, hoe we schreven, ...

Na een tijdje begonnen onze magen aan te geven dat het middag was en dus tijd om iets te eten. Daar zaten we dan een beetje in de middle of nowhere : een straatje met links en rechts bamboehutjes, maar niets dat op een restaurantje of eetstalletje leek. Dan maar terugfietsen naar Kratie en hopen dat we onderweg iets zouden tegenkomen. We passeerden 2 of 3 eetstalletjes maar daar verkochten ze enkel gekookte eitjes. We vreesden al dat we in de hitte van de middag tot in Kratie zouden moeten fietsen, maar daar bleven we van gespaard dankzij Mr X en zijn boetiekske.

Na een tiental minuutjes te hebben gefietst, zagen we een houten kraampje waarin 1 tafel stond met een paar stoelen. Op een houten bankje daarnaast lag een oude man die enkel een sarong rond zijn middel had. We stoppen om te vragen of we hier iets konden eten, wat voor de man reeds voldoende was om heel zijn gezin in rep en roer te zetten om voor ons een noedelsoep klaar te maken. Een gasvuurtje werd aangebracht en 2 van zijn dochters kwamen helpen met de bereiding. De tafel werd afgekuist en nieuwe servietjes werden gehaald. De oude man, Mr X, is 70 jaar oud en spreekt behoorlijk goed Frans. Terwijl wij het noedelsoepje opaten, kwam hij naast ons zitten om te praten. Tijdens zijn lagere school heeft hij Frans geleerd (Cambodja was toen een kolonie van Frankrijk). Hij heeft 11 kinderen waarvan de jongste 18 jaar oud is. De 3 jongste kinderen gaan in Phnom Penh naar de universiteit. Hij vertelde dat hij tot aan zijn dood het belang van educatie zou blijven aanstippen bij zijn kinderen en kleinkinderen. Hij was nog goed mee met zijn tijd. Met de gsm kon hij af en toe bellen naar zijn kinderen, maar met de pc kon hij niet werken. Hij betreurde het feit dat de regering geen beurzen voorziet voor studenten. Nu was het moeilijk om voldoende geld te vinden om de studies van zijn kinderen te betalen. Zijn boetiekske marcheert niet meer al te best. Hij vertelde over zijn land en de verschillende oorlogen waarbij het direct of indirect betrokken was. Hij vond het spijtig dat hij niet lang genoeg meer zal leven om de verdere ontwikkelingen van zijn land mee te maken. De ontwikkelingen gaan traag, maar stap voor stap zullen de Cambodjanen er wel geraken. Het is een moedig volk.

Een ander voorbeeld hiervan is Miss Darly, een tenger vrouwtje dat haar mannetje staat in de (mannen-) wereld van de motodrivers. 's Morgens en 's avonds helpt ze opdienen in het guesthouse waar we verblijven en overdag is ze motordriver en gids. 

Na bijna 2u zijn we vertrokken bij Mr X. Voor ons vertrek wilden we nog een foto van hem en zijn 2 dochters, maar hij wilde niet op de foto in zijn sarong. Een bloot bovenlijf is onbeleefd dus is hij vlug naar zijn hutje gelopen om andere kleren aan te trekken. Eens de foto gemaakt, heeft hij ons uitvoerig bedankt omdat we in zijn boetiekske hebben willen eten. Op de terugweg riepen opnieuw veel kinderen en volwassenen : Hello, hello, what's your name? Heel laat hebben we het die avond niet gemaakt, want reeds om 7u15 vertrok onze bus naar Phnom Penh. 

OP WEG NAAR PHNOM PENH

Net op tijd kwamen we aan de bus voor onze 6 uur durende rit. De eerste keer hier in Cambodja dat we in een aircobus zitten. De weg is met momenten heel goed en andere keren dan weer heel hobbelig. Soms geasfalteerd en soms ook niet. Tijdens de rit stopt de bus 2 keer : in Kompong Cham en op een marktje in Skuon, waar de specialiteit geroosterde vogelspinnen is. Tijdens het Pol Pot regime leed een groot deel van de bevolking honger. Op sommige momenten was het zo erg dat de bevolking op zoek ging naar voedsel : wormen, paddestoelen, vruchten en bessen, .... Zo gebeurde het dat ze vogelspinnen gingen vangen en roosteren: conclusie : nog lekker en voedzaam : veel proteinen.

Rond 13u30 zijn we aangekomen in Phnom Penh. Eens de bus de marktplaats op rijdt, staan er alweer een 20-tal tuktuk-drivers klaar en te drummen om toch maar iemand te kunnen vervoeren. We laten ons naar het Okay guesthouse brengen dat ook dik ok is. Voor een kamer met fan en warm water betalen we 6 dollars per nacht, wat een stuk goedkoper is dan in Bangkok of Vientiane (Laos).

Phnom Penh betekent berg van Penh, een rijke weduwe die op een dag in een aangespoelde boomstronk 5 boeddhabeeldjes vond en besloot op de heuvel ter plaatse een tempel voor de beeldjes te bouwen, ... en aan die tempel kwam een stad, een reuze stad, een pracht van een stad, oh jongens wat een stad was dat, ...

Aangezien we vrij vroeg in Phnom Penh zijn, besluiten we om de 2 belangrijkste tempels te bezoeken: Wat Phnom en Wat Ounalom. Die laatste konden we niet bezoeken omwille van een of andere plechtigheid in de tempel waarbij de koning en nog een paar andere hoogwaardigheidsbekleders op aanwezig waren. Dan maar verder naar de volgende tempel. Bij de tempels liggen in de buurt van de Tonle Sap rivier. Langs de rivier is een promenade gemaakt waar langs fruit- en groentestalletjes staan. In heel Phnom Penh is de overheid trouwens bezig met de aanleg van grote mooie boulevards. Sihanouk Boulevard lijkt 's avonds, wanneer de lichtjes aangaan op de Champs Elysee in Parijs.

Op weg naar de 2de tempel ontdekten we een leuk cafe - winkeltje waarvan de opbrengsten naar een project voor straatkinderen gaan. Na een namiddagje wandelen hebben we door dat er in Phnom Penh wel meerdere winkeltjes zijn waar je iets kan eten, drinken of een souvenier kopen dat ten goede komt aan een goed doel. In deze stad is het contrast tussen rijk en arm enorm. Ik heb nog nooit zoveel mega, super chique wagens gezien van Lexussen tot enorme terreinwagens waar de bewakers van de restaurants en winkels op moeten letten terwijl daarnaast een kind op een vuilnisbak zit, op zoek naar eten. Slechts een deel van de bevolking vaart wel bij de wederopbouw van Cambodja.

Die avond maken we voor het eerst zelf ons noedelsoepke. In een verlaten straatje niet ver van ons guesthouse zaten een aantal mensen uit een kommetje, dat op een gasvuur stond, te eten.  Dit deed ons denken aan hetgeen we in Laos reeds wilden proberen, maar om een of andere reden niet mochten van de uitbater. Op ons tafeltje kregen we een klein gasvuurtje en een kom met al vleesbouillon, stukjes vlees en paddestoelen in. We kregen ook een schoteltje met groentjes en een schoteltje met stukjes vlees en een rauw ei. Ook gedroogde noedels en engelenhaar behoorden tot het gerecht. Eerst moesten we de groenten bij de soep voegen en daarna het ei over het vlees doen en mengen als een omelet. Eens klaar -floeps- alles in de soep. Nu moeten we eerst een beetje groentjes eten om plaats te maken voor de noedels. Dan noedels in de kom et voila een noedelsoepke.

Beste lezertjes, aangezien we morgen om 6u aan het ontbijt moeten staan voor ons vertrek met de boot naar Siem Reap, gaan we dit verslag morgen van daar verder typen.

Slaap lekker en tot morgen.

sophie en bart

Stung Treng is voor vele toeristen niet meer dan een tussenstop naar Laos, Kratie of Banlung. Zo heel veel valt er ook niet te beleven. Aan de huizen die langs de Mekong liggen, kan je zien dat deze stad best welvarend is. Voor ons was het een welgekomen rustmoment na het vliegtuig, de nachttrein, de bus, de truck en de mini-van. Lekker sippend van een heerlijke fruitshake (kokos en ananas) had Bart de tijd om verder te schrijven aan ons reisverhaal.

Wij hebben ons voorgenomen elke dag een tiental Khmerwoordjes te leren. In Laos kon Sophie zich nog behelpen met de paar Thaise zinnetjes die ze nog kenden, maar het Cambodjaans trekt niet op het Thais. Eenvoudige woordjes als hallo, dank u, hoeveel kost dit, de cijfers, ... zijn totaal anders. Een paar voorbeelden :

• 1 in het Thais  is nung en in het Khmer muy (uitspreken als moei in moei u niet);
• Hallo in het Thais : Sawadee kha in het Kmer : Suasday of Leah;

Zaterdag rond 8u zijn we met de mini-van vertrokken naar Banlung. Daarvoor hebben we nog eventjes op de plaatselijke markt rondgelopen. Vrouwen uit de naburige dorpen komen hier de koopwaar aanbieden die ze in grote manden op hun rug naar de stad hebben gebracht. Op de grond liggenstapeltjes fruit, groenten, schelpjes uit de Mekong, ...

In de mini-van zitten een paar Cambodjanen, twee Amerikanen en twee Ierse meisjes. Een van de Ierse meisjes is voor 6 maanden in Stung Treng waar ze als vrijwilligster meehelpt aan de uitbouw van een evenzichtig voedselprogramma voor babies uit deze provincie.

De eerste 15 kilometer is de weg geasfalteerd, daarna zijn het nog enkel rode stoffige aardewegen. Als twee wagens elkaar kruisen is er zoveel rondvliegend stof dat je de eerste 100m niets meer kan zien. Al de bladeren van de bomen en planten die in een strook van 10m langs de weg staan, zijn allemaal bedekt met een laag stof waardoor ze eruit zien als verdroogde herfstbladeren in plaats van de eigenlijke frisse groene kleur die ze zouden moeten hebben. In de weg zijn behoorlijk wat putten en om de zoveel km is er een houten brugje over de smalle beekjes die tijdens het regenseizoen gevormd worden.

Tijdens deze 3 uur durende rit beginnen we beurtelings te lezen in het boek  - Eerst doodden ze mijn vader - geschreven door Loung Ung. In dit boek beschrijft Loung Ung haar leven of beter haar overleven en dat van haar familie tijdens het Pol Pot-regime. Haar vader werkte voor de vorige regering en was dus geen MODELBURGER in de nieuwe Angkarstaat. Tijdens de eerste weken van het Rode Khmerregime moesten alle inwoners van Phnom Phen, de hoofdstad verlaten.  Iedereen werd ondergebracht in een van de MODELDORPEN / werkkampen. Terwijl wij het boek aan het lezen zijn, rijden we door landschappen die veel gelijkenissen vertonen met de beschrijvingen in het boek. Voor we in Phnom Phen aankomen, waar het verhaal van Loung Ung begint, willen we het boek uithebben. Het boek is voor ons een voorbereiding op wat we in het museum Tuol Sleng en de Killing Fields van Phnom Phen gaan zien. Het boek is een echte aanrader.

Eens de mini-van ons gedropt heeft op de markt van Banlung, gaan we op zoek naar een guesthouse. De belangrijkste vereiste: het guesthouse mag zich niet bevinden aan een van de hoofdstraten. Daar hangt namelijk zoveel stof aan de gevels dat we ons niet kunnen inbeelden dat de kamers ook niet vol hangen.

We hebben al snel volgend liedje verzonnen :

In Banlung daar staat een huisje

'k Keek eens door het vensterraam

Veel was daar niet door te zien, er hing veel rood stof aan

Help mij help mij uit de nood

Wie heeft er water en een vo(o)d

Dan kuis ik mijn raampje klein

't Zicht zal beter zijn. 

We hebben dan wel een guesthouse in een zijstraatje gevonden, aan 't stof zullen we niet ontkomen. Eindelijk weet Sophie wat het is om bruin te zijn. Na een fietstochtje tot aan een meer of een dagtrip op de motorbike, zijn we van kop tot teen bedekt met een rood-bruin laagje stof dat zelfs na een grondige douchebeurt met veel zeep en hard schrobben niet uit onze porieën gaat.

Zondag stonden we reeds om 8uur aan het bureau van mr. Sophat Thak voor een dagtrip van 3 watervallen, het yom lake kratermeer en de zonsondergang boven op de heuvel. Voor we aan de trip konden beginnen, is er nog veel gepalaverd geweest of bart nu wel of niet achter op de motorbike mocht zitten. Uiteindelijk hebben  ze een <STRONG> motorbike gevonden. Onze drivers, Pailin en Sokhon, zitten in de highschool en proberen via het gidsen geld in te zamelen om hun engelse lessen te betalen. Zij krijgen van mr Thak slechts 5 dollar van de 15 die wij zelf moesten betalen.

De omgeving achter op de motorbike verkennen is de max: je hebt de tijd om rond te kijken en alles in je op te nemen. In het verleden hebben we op onze andere azie-reizen reeds een aantal trips gedaan, maar nergens was een combinatie van zoveel moois op 1 plek te zien: de watervallen, het kratermeer, het heuvelachtige landschap, de rubber- en cashewnotenplantages,... Het stofferige gedeelte namen we er dus graag bij. We zijn blij dat we niet zelf met de motorbikes hebben gereden. Soms waren er toch vrij steile hellingen en vrij diepe kloven en putten, veroorzaakt door de regen in het natte seizoen.

Vandaag zijn we van Banlung naar Stung Treng gereisd en daarna met een andere mini-van naar Kratie, een provinciestad aan de Mekong. We zitten nu halverwege de grens (met Laos) en de hoofdstad.

Een paar fêtes d'hivers :o)

• Tijdens onze motorbike trip hebben we platte band gehad. Bart zijn <STRONG> motorbike was dan toch niet zo strong. Met de kapotte lichten, de versleten vering en het onophoudelijke gekraak was het eerder een terminaal zieke motorfiets die ze net voor 't stort toch nog effe nuttig wilden gebruiken. Het euvel was echter snel verholpen.
• Op de terugrit van Banlung naar Stung Treng was er een rugzak van de mini-van gevallen. (Yesyes sir! good fixed!) Gelukkig had bart het in een flits opgemerkt en hebben we allemaal luid <STOP!> geroepen, want de driver had niks in 't snotje.
• Recept voor Khmer style Fruit Salad With Icecream: Je neemt een kommetje met in stukjs gesneden fruit, je legt daar een mengsel op van gecrushed ijs en gesuikerde gecondenseerde melk. Je neemt een hapje van ijs met de stukjes fruit en voila: ijs met fruitsmaak.

Voila, tot zover het verslagje van de voorbije dagen, lieve kijkbuiskindertjes.

En nu oogjes toe en snaveltjes dicht.

veel liefs van Sophie en Bart

We zijn in Bangkok de 16de om 16u (10u in Belgie) geland na een rimpelloze vlucht in een dubbel dek vliegtuig. In Zaventem moesten we een vlucht vroeger nemen omwille van het weer. De vlucht naar London was humpy bumpy zoals de piloot voorspelde. hierdoor moesten we in London iets langer wachten op onze volgende vlucht.

Verrassing in Bangkok : nieuwe luchthaven op een andere plaats (super chique en modern).  Het station waar we de nachttrein wilden nemen, ligt echter naast het oude luchthaven gebouw. Aangezien we niet veel tijd hadden moesten we  redelijk snel daar geraken wat tijdens de avondspits van Bangkok geen evidentie is. Na een busrit van ongeveer 1 uur en een korte taxirit waren we op tijd in het treinstation van Don Muang. Zonder de hulp van 2 bereidwillige thaise meisjes had het wel wat langer geduurd.

De nachttrein tot aan Ubon was super. We hadden ons wel van klasse vergist. We kochten een ticket voor 1ste klas, maar wilden eigenlijk 2de klas. Achteraf veranderen ging niet meer. Tijdens het wachten op trein twee leuke gesprekken gehad met een thaise die zowel les geeft aan unief als aan kinderen van de lagere school en een mevrouw wiens man op de ambassade van Laos werkt. Bijna al haar kinderen studeren in het buitenland. Ze heeft nog 1 zoontje die autistisch is en die in Bangkok naar een aangepaste school gaat.

De eerste khaw phat khai smaakte heerlijk.

s`Morgens waren we rond 7u30 in Ubon, waar we na een noedelsoepke de bus namen richting Pakse (Laos). Op de bus zat een koppel van rond de 60 uit Oostende die tot voor kort vooral met de fiets door Zuidoost - Azie reisde. De grensovergang naar Laos is enorm gemoderniseerd. Twee jaar geleden stonden hier houten kotjes en tenten terwijl er nu een heel complex statige gebouwen is neergezet.  Op de bus zat er ook ne Fransman die reeds 2 jaar in Laos woont. Om de kost te verdienen helpt hij in de bouw en in zijn vrije tijd maakt hij schilderijen die hij in Frankrijk verkoopt.

Eens in Pakse hebben we het zuidelijk busstation moeten zoeken om vandaar naar Cambodja te gaan. Eerst vroegen ze ons woekerprijzen voor de rit. Uiteindelijk zijn we meegegaan tot in Ban Nakasang op een 30 km van de grens. Bij aankomst was het al 17u dus hebben we daar een guesthouse gezocht aangezien de grensovergang om 16u sluit. In de truck zaten buiten de Fransman en wij nog 2 Canadezen en een paar Laotianen. Normaal zit er veel meer volk in de truck, maar deze keer waren mensen omgeruild in koopwaar. Hierdoor zaten we iets comfortabeler tussen de meloenen en de eieren. Sophie heeft om de tijd te doden een paar Laotianen leren Sudokuspelen.

In Ban Nakasang maakte iedereen zich om 19u al klaar om te gaan slapen. Waardoor wij niet veel eetbaars meer vonden. Aan een eetstalletje hebben ze in pyjama nog een omelet en wat kleefrijst voor ons willen maken. De mensen staan hier ook veel vroeger op. Om 6u30 was er al overal vollebak muziek.

Om 9u deze ochtend zijn we met een minivan de Cambodjaanse grens overgestoken tot hier in Stung Treng. Momenteel weten we nog niet wat we gaan doen. Ofwel nog vervoer zoeken naar Banlung ofwel hier een avondje blijven en genieten van de zonsondergang aan de Mekong.

Het is nog niet duidelijk wanneer we volgende keer op internet kunnen. Aangezien het ons nu al 3 dagen niet is gelukt om internet of een telefoon te vinden.

Aan Leen en Sander die morgen 2 jaar worden, ne gelukkige verjaardag.

Groetjes, dikke smakkerds

Sophie en Bart

...is alles eigenlijk zo goed als klaar. Ons logeeradres is gekuist, de rugzak gemaakt. De laatste kilootjes worden zorgvuldig afgewogen en zo nodig uit de rugzak gekieperd. Gisteren hebben we van onze voorraad groenten nog soep gemaakt die in de diepvries kan. Vandaag ook de laatste werkdag. Ik heb mijn projecten, op 1 groot na dat vandaag eigenlijk pas ten volle is begonnen, kunnen afronden. Het nijpt, want ik laat niet graag iets achter dat niet af is, zeker als je weet dat er nog wel wat shit uit de bus kan komen.

Sophie is waarschijnlijk nog ettelijke uren bezig. Die moest vandaag nog van vergadering naar evaluatie van de stagair crossen om daarna terug te crossen voor een andere vergadering. Ze is nog niet thuis, al hoop ik dat ze niet te laat kan afronden. De eerste dagen van de reis worden zwaar.

Normaal hadden we morgen rustig gehouden, maar er zit nog een haar in de boter. De mensen die onze trap in de veranda gaan zetten, hebben van 't weekend nog een plan in de bus gestoken, maar er is een en ander dat niet zo goed klopt, dus daar moeten we morgen onverwacht toch naartoe.

We vertrekken morgenavond in zaventem om 18u40 naar Londen en van daar om 22u naar Bangkok. 

...zijn we volop bezig met voorbereiden, kleren selecteren, sorteren, alles bijeen zoeken aangezien het op 4 verschillende plaatsen kan liggen. Er worden nog reisverhalen gelezen, doktersbezoeken gepland voor een extra vaccin, het lijstje met to do's wordt langer en de tijd om alles nog te doen korter.

Terwijl we nog volop kerstkaarten schrijven, allebei nog druk bezig zijn op het werk, willen we ook het gyprocplafond in de keuken nog snel afwerken, bart moet nog examen doen voor de avondschool houtbewerking, dus er moet zelfs nog gestudeerd worden. Het is eigenlijk grappig: hoe dichter je tegen de vakantie aan komt, hoe drukker het wordt. Op de duur dient de vakantie nog om te recupereren van de drukte die de voorbereiding van de vakantie zelf met zich mee brengt. Gelukkig gaan we een maand.
Volgens wat we lezen is het hier en daar in Cambodja zeker mogelijk om te internetten. Hopelijk kunnen we hier regelmatig wat berichtjes bij zetten. We kunnen niets beloven, het zal zichzelf een beetje moeten uitwijzen.